ENFRNL

Lopende tentoonstellingen


© The Estate of Harry Callahan; courtesy Pace/MacGill Gallery, New York. Collection Maison Européenne de la Photographie, Paris, don de l´auteur

Harry Callahan
FRENCH ARCHIVES, AIX-EN-PROVENCE 1957-1958
13.05.2017 > 24.09.2017

Terwijl hij in 1956 het fotografiedepartement van het Institute of Design van Chicago leidt ontvangt Harry Callahan (1912-1999) een beurs van de Graham Foundation voor het realiseren van een project naar eigen keuze. Eén moment vindt hij het aanlokkelijk om het geld aan te wenden voor een reis naar het noorden van Michigan en neemt hij een sabbatjaar. Maar op advies van Edward Steichen vertrekt hij met zijn vrouw Eleanor en zijn zevenjarige dochter Barbara naar Europa. Na twee maanden in Duitsland verblijft hij van september 1957 tot juli 1958 in Aix-en-Provence. Voor hem, die het noorden van de Verenigde Staten nooit heeft verlaten, betekent dit een totaal ontheemd-zijn. Alhoewel hij voor de eerste keer Europa ontdekt en het "pittoreske" van die kleine Franse stad (dit zijn zijn eigen woorden), toont Harry Callahan ons in de beelden die hij in Aix-en-Provence gerealiseerd heeft dezelfde nauwgezetheid en dezelfde esthetische bezorgdheid als in degene die hij in Chicago en het Amerikaanse Midden Westen gemaakt heeft : zijn houding t.o.v. de stad en de architectuur, zijn straatfoto´s waarvan de tersluikse silhouetten meestal vrouwelijk zijn, zijn minimalistische benadering van de natuur en, uiteraard, de constante aanwezigheid van Eleanor, zijn echtgenote. Callahan interesseert zich noch voor de rijke architectuur in Aix-en-Provence noch voor haar historisch patrimonium, maar vindt in de, zelfs in de winter zonnige straten, het ideale theater voor zijn onderzoeken over schaduw en licht en het grafische beeld van de alledaagse gevels. De beelden die Harry Callahan in Aix-en-Provence gerealiseerd heeft vormen een van de zeldzame gevallen waarbij een meester van de Amerikaanse Street Photography in de jaren 50 geconfronteerd wordt met het decor van een kleine Europese stad met haar smalle straten en bescheiden winkels, terwijl hij een zekere afstand bewaart t.o.v. van de inwoners van de stad. Van de French Archives stijgt er een koude en afstandelijke poëzie op zonder enige nostalgie. Wat zijn natuurstudies betreft, daarin vervolgt Callahan zijn minimalistische benadering van het landschap, waarbij hij de voorkeur geeft aan beperkte motieven en zijn experimentele en formele onderzoekingen verderzet. Hij had reeds dubbeldrukken gerealiseerd, maar de symbiose tussen de Provençaalse landschappen en het lichaam van Eleanor was voor hem een echte revelatie en hij wijdde zich aan veelvuldige variaties ervan. Harry Callahan zei dat telkens wanneer hij het landschap bekeek, hij aan Eleanor dacht. In enkele zeldzame gesprekken heeft Harry Callahan toevertrouwd hoe zijn verblijf in Aix-en-Provence een moment was van volkomenheid en absoluut genoegen. Wat deze reis, de eerste die hij in het buitenland onderneemt, betreft zal hij verklaren : "Ik weet alleen maar dat, op de een of andere manier, Europa op mij een beslissende invloed heeft gehad." Callahan onderhield vriendschappelijke betrekkingen met het Maison Européenne de la Photographie waarvan hij de bouwwerf bezoekt in 1994. Hij beslist dan om zijn persoonlijke archieven opnieuw te doorzoeken, samen met zijn vriend en galeriehouder Peter MacGill, en hij selecteert een geheel van originele afdrukken (de meeste onuitgegeven) die hij samenbrengt onder de naam French Archives om ze aan het museum te schenken.




© Albert Delraux

Photographies de la télévision belge collectées et sauvegardées par la SONUMA
EN LÉGER DIFFÉRÉ
13.05.2017 > 24.09.2017

Afdrukken op papier, dia´s, negatieven, postkaarten, reclamebeelden... Sinds zowat 8 jaar verzamelt de SONUMA duizenden negatieven die alle van dichtbij of veraf verband houden met de programma´s en persoonlijkheden van de Franstalige openbare omroep. Even zovele uitgestelde momentopnames van die audiovisuele wereld die in essentie in beweging is. Hieronder zeldzame, ja zelfs uitzonderlijke documenten, zoals ook die kleine vergeelde foto´s, op het eerste gezicht onbeduidend, maar nochtans de enige gekende sporen van de eerste televisie uitzendingen van het INR waarvan geen enkele opname nog bestaat... Die negatieven, gerealiseerd door fotografen met heel vaak een artistieke benadering, bieden een originele, individuele en ongewone visie op de wereld van de televisie. Opnames in de coulissen, van achter de camera of tijdens de dode momenten bij sommige TV-opnames, leveren een interpretatie die verschilt van wat de kijkers op het scherm zien. Heel wat van die foto´s dienen als promotiemateriaal voor de programma´s : zij worden voor publicatie naar de persorganen gestuurd. Enkele exemplaren blijven alleszins bij de RTBF “om gearchiveerd te worden”. Daarna doet de tijd zijn werk. Heel wat van die negatieven zinken weg in vergetelheid : zij eindigen in kartonnen dozen opgeborgen in de kelder. Enkele archiefkasten, gevuld met die schitterende souvenirs, worden overgebracht naar afgelegen plaatsen waar niemand meer komt... Het is door bergplaatsen, kelders en verlaten bureaus te doorzoeken dat de SONUMA, Société de Numérisation et de valorisation des Archives audiovisuelles (Vereniging voor het digitaliseren en valoriseren van de audiovisuele archieven), toevallig die verborgen schatten ontdekt. In onderling akkoord met de RTBF zorgt zij voor het verzamelen en het beschermen ervan. Op dit ogenblik heeft de SONUMA zo een fonds samengesteld van meer dan 12.000 foto´s waarvan de meest emblematische in het Musée de la Photographie in Charleroi zullen tentoongesteld worden.

 




© Léopoldine Roux

x Ignassi Aballí x Pol Bury x Tom Butler x Frank JMA Castelyns x Peter Downsbrough x Jochen Gerner x Gilbert & George x Jean-René Hissard x Jean Le Gac x Jacques Lennep x On Kawara x Plonk & Replonk x Damien Roach x Léopoldine Roux x Fabrice Samyn x André Stas x John Stezaker x Lucia Tallova x Thierry Tillier x Camiel Van Breedam x Marcel Vandeweyer x
Par VoiX postale
13.05.2017 > 24.09.2017

De zoektocht naar een nauwere relatie tussen het leven en de kunst heeft, sinds de eerste avantgardisten en hun utopie van een totaalkunst, de kunstenaars ertoe geleid nieuwe artistieke praktijken te exploreren. In de marge van de commerciële circuits en "de officiële kunst" eigenen zij zich de media uit hun dagelijks bestaan toe. De briefwisseling wordt sindsdien beschouwd als een ideaal terrein voor het creatieve experiment omwille van haar eigenheid als communicatiemiddel, haar ruime verspreiding en haar geringe kostprijs. Door haar reglementaire formaat van 10x15 dient de briefkaart als model binnen het debat dat door Walter Benjamin aan de orde werd gesteld in zijn tekst L´œuvre d´art à l´époque de sa reproduction mécanisée uit 1935. Walter Benjamin vraagt zich af of het kunstwerk zijn statuut als uniek object kan verliezen door de mechanische productie, waarbij hij meer bepaald refereert aan het fotografische procédé. De kunstenaars hebben dit probleem kunnen omzeilen door te vertrekken van een mechanisch gecreëerd beeld om een werk met een uniek karakter voort te brengen via een rechtstreekse manuele interventie erop. De kunstenaars in deze tentoonstelling passen in het kader van de Mail Art, kleiner broertje van de Postkunst, waarmee, sinds 1962, het gebruik van de briefwisseling door kunstenaars aangeduid wordt. Deze beweging die bestaat uit een internationaal netwerk van kunstenaars, wil boodschappen en zeer diverse objecten uitwisselen terwijl zij erop uit zijn een gekende bestemmeling of een onbekende te verrassen. We vinden er de voorloper On Kawara en zijn serie I got up met het wekelijks verzenden naar een bevriende verzamelaar van een briefkaart met het uur van zijn ontwaken. Deze demarche illustreert het verlangen van de kunstenaar om zichzelf een werkritme op te leggen en een herhaling in zijn kunstenaarspraktijk. Meer hedendaagse kunstenaars, zoals Marcel Vandeweyer of ook nog Thierry Tillier, zijn op die ingeslagen weg verdergegaan terwijl zij in de voetsporen van de surrealisten lopen. Anderen zien in de briefkaart (en meer uitgebreid in hun werk) de mogelijkheid een getuigenis van hun aanwezigheid achter te laten. In de lijn van deze benadering liggen Léopoldine Roux evenals de architect Peter Downsbrough, Lucia Tallova, of ook nog het duo Plonk en Replonk die zelfs uitgevers zijn geworden. Deze kunstenaars vormen de harde kern van deze tendens die de briefkaart manipuleert. Sommigen wensen de tijd te nemen tot een ontmoeting met het beeld. Bij een geoefend oog ontsluiert elk detail van de kaart een beeld dat zichzelf kan voeden met de herinnering aan een ander beeld, zoals de werken van John Stezaker, Camiel Van Breedam, Fabrice Samyn, Damien Roach of Frank JMA Castelyns. Tenslotte zijn er de tekenaars zoals Jochen Gerner of Tom Butler die de kaarten benaderen met een typologie eigen aan de grafiek en de briefkaart als een handschriftobject benaderen.



© Julie-Marie Duro

GALERIE DU SOIR
Julie-Marie Duro, Looking for my Japanese Family



13.05.2017 > 24.09.2017




© Michel Beine & Sonia Pastecchia

BOITE NOIRE
Michel Beine & Sonia Pastecchia - Isla



13.05.2017 > 24.09.2017





ONZE VOLGENDE TENTOONSTELLINGEN





COPYRIGHT © 2012 • DESIGNED BY WWW.MUSEEPHOTO.BE • ALL RIGHTS RESERVED