ENFRNL

Lopende tentoonstellingen


© Patrick Willocq / courtesy Project 2.0/Gallery

Songs of the Walés
PATRICK WILLOCQ
26.1 > 12.5.2019

Songs of the Walés is het resultaat van diverse verblijven van Patrick Willocq in het noorden van de Democratische Republiek Congo, in een Afrika waar hij een deel van zijn jeugd en adolescentie heeft doorgebracht.
In de wouden van de equatoriale regio leven de Ekondas en de Ntombas, twee subgroepen van het Mongo volk, dat zelf deel uitmaakt van de Bantou of Pygmee bevolkingsgroep. Zij beoefenen het Walé, de “zogende moeder”, ritueel, oorspronkelijke viering van het moederschap. Zodra de jonge moeder bevallen is van haar eerste kind wordt zij bij haar ouders ondergebracht in een semi isolement teneinde de pasgeborene, meisje of jongen, erfgenaam van heel een clan, te beschermen. Het zal haar verboden worden op het veld te werken, om het even welke fysieke oefening te verrichten, of zelfs alleen te gaan wandelen, terwijl elk seksueel contact verboden is. Alle aandacht en de zorgen zullen zowel op het kind als op de moeder toegespitst worden. Deze wordt geholpen door de Basomis, haar dienaressen en bewaaksters. Haar elegantie en haar flatteuze rondingen maken de fierheid van de clan uit. Het respect voor die verbodsbepalingen en voor een lotsbestemming die beslist werden door haar echtgenoot en haar vader, bezorgt haar in de ogen van de clan de facto een statuut van patriarch. De Walé zal bovendien het gelaat en de boezem bedekken met rood poeder, om zich zowel tegen ziektes als tegen slechte geesten of mannen te beschermen. Tijdens deze periode van afzondering die soms tot vijf jaren kan duren, zal de Walé ertoe gebracht worden een gecodificeerd schouwspel te bieden, door middel van zang en dans uitdrukking te geven aan haar verlangens, haar dromen, maar ook aan haar ervaring als kluizenaarster. Terwijl zij op de eerste plaats tracht de andere Walés van haar superioriteit te overtuigen door er niet voor te aarzelen hen in diskrediet te brengen. Na afloop van een ceremonie van drie uur zal zij in de lucht zweven en zo het einde van haar afzondering bezegelen, mits haar echtgenoot de kosten van het schouwspel en van de afzondering van de jonge moeder, meer bepaald de vergoeding van de entourage, heeft kunnen vereffenen.
Het is hier dat Patrick Willocq tussenkomt om een orale traditie in beeld te brengen : door de vertaling die een etnomusicoloog hem van het verhaal van de Walé zal maken. En in overeenstemming met deze stelt Willocq een echt fotografisch tableau samen, een visuele retranscriptie van een van de meest markante fragmenten van de ritus die zij beleefd heeft. Na de constructie door de gemeenschap van een echt decor van matten, gebladerte en bamboe, plantaardige en veelkleurige trompe-l’oeil, wordt elke Walé de ordenende factor van zijn fotografie en, met haar entourage, de acteurs ervan. Er zal sprake zijn van het verlangen naar vliegtuigen of boten, van wispelturige en berouwvolle mannen, van kwaadaardige en verleidelijke vrouwen die men opgehangen aan de takken gedroomd heeft. Er zal ook sprake zijn van die Blanke, aan het stuur van zijn jeep, die hen komt fotograferen en die een goede echtgenoot had kunnen zijn. Maar het zet vooral aan tot het zien en het vereeuwigen van een ritueel, dat tot dan niet vastgelegd werd, en op de eerste plaats van hen die het samengesteld hebben, terwijl zij offeren zonder ooit te stelen vermits Willocq “de koffer” zal vervolledigen die de schuld van de echtgenoot zal delgen.
De tentoonstelling Songs of the Walés is een visuele en sonore onderdompeling in het universum van de Walés. Zij is niet enkel samengesteld uit fotografische tableaus, portretten, wall papers, installaties, beelden van de making of, een documentaire film, maar wordt ook kracht bijgezet door gezangen van de Walés.


Biografie

Patrick Willocq, als fotograaf autodidact, werd in 1969 geboren in Straatsburg. Het grootste deel van zijn leven heeft hij in het buitenland doorgebracht, waarvan 23 jaar in Azië en 7 jaar in de Democratische Republiek Congo.


Commissariaat : Coen Van den Oever
Project 2.0/Gallery

Tentoonstelling geproduceerd in samenwerking met Project 2.0/Gallery In het kader van EXTRA met de steun van het Institut Français et du Service de Coopération et d’Action Culturelle de l’Ambassade van Frankrijk in Belgîe.







© Olivier Cornil

Dans mon jardin les fleurs dansent
OLIVIER CORNIL
26.1 > 12.5.2019

“Dans mon jerdin les fleurs dansent” is een reeks die ik enkele jaren geleden aangevat heb in Bugeat, in de Corrèze, waar mijn moeder beslist heeft te gaan wonen. Het is de eenvoudige, maar zoals vele andere niet altijd gemakkelijke, geschiedenis van een vrouw, van een moeder, van verbanden, van veranderingen, van rouw en van zingeving.
Van berusting en van hernieuwing, van herinneringen, van tranen en van glimlachen. Beelden van ginder en teksten van hier.
Een geschiedenis. Gisteren vol droefenis. Mooi vandaag.
Olivier Cornil

Voor een fototentoonstelling is Dans mon jardin les fleurs dansent op z’n minst een titel die om opheldering vraagt, maar het is Olivier Cornil die deze gekozen heeft om via geschrift en fotografie een autobiografisch verhaal te illustreren.
Esthetisch, zonder “plastische” pretentie, artisanaal en traag, zeer ontvankelijk voor het humane als ook voor de poëzie van het detail, wordt zijn fotografische benadering vaak aangevuld met teksten, documenten... In deze beelden van de reeks “Dans mon jardin les fleurs dansent” in de tentoonstelling en in het boek dat deze vergezelt, brengt Olivier Cornil een recent en zeer persoonlijk werk in verband met zijn moeder en met de familiale kring. Gerealiseerd in de Corrèze tussen 2002 en 2018 legt het zich evenveel toe op mensen als op het landschap. Dit werk spreekt over afwezigheid en over de dood en over de omzwervingen in het dagelijks bestaan.


Biografie

Olivier Cornil werkt zowat overal in België en soms ook elders. Dit laatste was regelmatig het geval tijdens de tournees van de groep Girls in Hawaï waarvan hij lange tijd “visueel lid” was. Hij is afgestudeerd aan de Hogere Kunstschool “Le Septante-cinq” in Brussel. Sindsdien heeft hij heel wat werken tentoongesteld en gepubliceerd. Hierbij mengde hij vaak foto’s en nota’s, zowat halverwege tussen de schroomvallige autobiografie en een genereuze en gevoelige benadering van de documentaire. Zijn werk is vooral ontdekt tijdens fotografieopdrachten of tentoonstellingen in België : biënnale van de Condroz in 2013, Mons 2015 en een architectuuropdracht van de Fédération Bruxelles-Wallonie in dezelfde regio, “Propositions d’artistes” bij Contretype in 2012 in Brussel. Hij heeft talrijke kunstenaarsboeken gepubliceerd en een monografie, Homeland/Vladivostok bij Yellow Now in 2012. Sinds 2017 is hij docent aan Saint-Luc Liège.


 




© Succession Jacques Meuris

L'expérience photographique
JACQUES MEURIS
26.1 > 12.5.2019

Wanneer men de naam van Jacques Meuris voor de geest haalt denkt men eerder spontaan aan de schrijver dan wel aan de fotograaf of de theoreticus. Als atypische figuur in de naoorlogse Belgische culturele kring is hij de auteur van talrijke zowel literaire als poëtische of kritische teksten. Het is aan de zijde van de kunstenaar Marc Mendelson dat de auteur van Elpénor, la Méditerrannée sinds de jaren 1950 een interesse voor de fotografie ontwikkelt. De fotografische ervaring van Jacques Meuris geeft aanleiding tot een consequent oeuvre (zonder daarom overdadig te zijn), gevoelig voor de invloeden en ideeën van zijn tijd en meer bepaald, op een duurzame wijze, voor de nieuwe energie die uitgaat van het surrealisme. Hij wordt bevriend met talrijke kunstenaars die zijn blik in belangrijke mate gaan beïnvloeden ; in zijn eerste beelden ontdekt men bijvoorbeeld de rigoureuze compositie van de schilderijen van Gaston Bertrand, terwijl zijn progressieve verwijdering van de figuratieve fotografie ten voordele van meer abstracte beelden schatplichtig blijkt te zijn aan zijn vriendschap met Serge Vandercam. Terwijl Meuris zich waagt aan verschillende stijlen, richt hij zich in de jaren 1960 naar een esthetiek die aanleunt bij die van Aaron Siskind ; hij bevraagt eveneens de relatie tekst-beeld waarbij hij het woord midden in zijn foto’s plaatst, of ook nog door zich te interesseren voor de kleur op het ogenblik dat Stephen Shore en William Eggleston voor de eerste keer tentoonstellen in het MoMA, in 1976-1977. Die variëteit aan schrifturen en benaderingswijzen biedt Meuris de gelegenheid te experimenteren met het medium, maar ook om het in vraag te stellen .In iets meer dan dertig jaar fotografische carrière stelt hij diverse keren tentoon in Brussel en in het buitenland – talrijke tentoonstellingen met de groep Photo-graphie waarvan hij lid is, meer bepaald aan de zijde van Yves Auquier en Hubert Grooteclaes ; deelname aan de XIV ° Biënnale van Sao Paulo, in Brazilië, in 1977... Meuris schrijft bovendien talrijke kritische artikels in verband met de fotografie en publiceert tenslotte een meer geconstrueerd en consequent theoretisch werk, Le Photographe et ses modèles, in 1983. Bij het overlijden van Jacques Meuris in 1993 – na een laatste tentoonstelling in 1989 in l’Espace photographique Contretype in Brussel – heeft zijn echtgenote Fernande Duchateau een deel van heel zijn productie en van zijn afdrukken geschonken aan het Musée de la Photographie in Charleroi ; anderzijds legateert zij de literaire archieven van Meuris, maar eveneens het geheel van zijn negatieven, aan les Archives et Musée de la Littérature de Bruxelles (AML). Het bestuderen van die negatieven, gerealiseerd in samenwerking met de fotograaf Marc Trivier, laat toe de ontwikkeling van zijn fotografische denkwijze beter te omlijnen, maar eveneens de diversiteit van zijn benaderingswijzen en van zijn onderzoekingen. De tentoonstelling presenteert de meest gekende of verwachte beelden van Jacques Meuris, maar besteedt eveneens heel wat aandacht aan een selectie van sequenties uit zijn contactafdrukken. Het boek Jacques Meuris, l’expérience photographique is een gezamenlijke uitgave van het Musée de la Photographie en les Archives et Musée de la Littérature de Bruxelles AML).

Tentoonstelling gerealiseerd in samenwerking met Archieven en Museum van Literatuur en Marc Trivier.

Het boek Jacques Meuris. L’expérience photographique is een co-editie tussen Le Musée de la Photographie en het archief en het museum van de Brusselse letterkunde (AML). Prijs: 18€


 




© Erika Paquay

GALERIE DU SOIR
Erika Paquay



26.1 > 12.5.2019




© Meggy Rustamova

BOITE NOIRE
Meggy Rustamova - L'invitation au voyage/Light Displacement




26.1 > 12.5.2019





ONZE VOLGENDE TENTOONSTELLINGEN : 25.5.2019 – 22.9.2019

Roman-photo. Tentoonstelling gerealiseerd in samenwerking met Mucem
Portraits de pays – livres de pays
Photographies du programme Appolo


COPYRIGHT © 2012 • DESIGNED BY WWW.MUSEEPHOTO.BE • ALL RIGHTS RESERVED